Het is al weer veel te lang geleden dat ik een update over Brando heb geplaatst, maar u kent het vast wel: druk, druk, druk...... en zaken die geen spoed hebben schieten er dan al snel bij in. Eigenlijk is er ook weinig écht nieuws te melden, maar omdat ik weet dat er mensen zijn die 'The Story of... Brando!' volgen wil ik toch even laten weten hoe het mijn Dikke Beer inmiddels vergaat. Echter..... Dikke Beer is zo dik niet meer!

Vanaf het moment van de diagnose 'zware HD, alleen nog pijnbestrijding mogelijk' staat Brando op dieet. Voor hem een behoorlijke straf, want meneer is een echte lekkerbek en controleert graag - als hij daar de kans toe krijgt - of Bandit en Balou hun bakken wel leeg hebben gegeten. Toen Brando net bij ons was, woog hij 29,7 kilo en tijdens de jaarlijkse controle vanavond bij de dierenarts woog hij 'nog maar' 27,1 kilo. Dat betekent dat hij bijna 3 kilo kwijt is, bijna 10% van z'n totale gewicht. Voor een hond met HD is dat natuurlijk een percentage dat écht zoden aan de dijk zet. En het is ook echt aan Brando te zien dat hij is afgevallen. Zo kwamen wij een tijdje geleden bij de baasjes van Appenzeller-vriendinnetje Esther en het eerste wat zij opmerkten was dat Brando behoorlijk was afgevallen. U begrijpt, daar was ik best een beetje trots op! Een andere leuke reactie kreeg ik tijdens de Berner Sennen wandeling in Oldenzaal/Deurningen, waar ik met mijn webwinkel was uitgenodigd: "Goh, dat is zeker nog een jonge hond!" En dat voor een reu van 8 jaar oud, de oudste van mijn roedeltje! Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vermelden dat deze opmerking mede zijn grond vond in het feit dat men dacht dat Brando een Berner was. En ja, dan is hij in verhouding natuurlijk nog wat klein. Dat, in combinatie met z'n lieve pluizige koppie..... En niet te vergeten die guitige oogjes!

Foto: Brando in actie tijdens de jaarlijkse Beagledag van de BCN, waar wij uitgenodigd waren voor het geven van workshops en een demonstratie gehoorzaamheidstraining. De halti draagt Brando overigens allang niet meer.

In het kader van de pijnbestrijding zijn we, gelijk na de diagnose, begonnen met Metacam. Als aanvulling op het voedingssupplement PrimeVal Gelatinaat, dat ondersteuning biedt aan het kraakbeen, de botten, de banden en pezen en ook nog eens een positief effect heeft op de vacht. Ik schreef in een vorige update al dat ik vrijwel gelijk met de start van de Metacam ben gaan zoeken naar alternatieven met minder zware bijwerkingen. Een goed alternatief dat ik heb gevonden is Pijncompositum/COX-compositum (De Groene Os). In eerste instantie vulde ik dit aan met Serrapeptase (AOV), maar de Serrapeptase had weinig/geen toegevoegde waarde dus daar ben ik mee gestopt. De overgang van Metacam naar Pijncompositum is niet helemaal vlekkeloos verlopen. De anders zo rustige Brando heeft 2 nachten lang gepiept en gejankt. De eerste nacht ben ik halverwege de nacht met bed en al naar beneden gegaan en heb ik in de kamer geslapen, met Brando naast mij. Dan pas werd hij rustig en kon hij in de loop van de nacht weer in de bench gaan liggen zonder te piepen/janken. De tweede nacht heb ik mijn bed maar direct in de kamer gelegd, zodat ik zelf ook een goede nacht zou hebben. Ook die nacht is Brando naast mij in slaap gevallen, om vervolgens later in de nacht weer in de bench te gaan liggen. De derde nacht heb ik eerst een tijdje op de bank gelegen en toen Brando rustig was in zijn bench ben ik naar boven vertrokken. De vierde nacht heb ik een kussen in de hal gelegd, onderaan de trap. Brando is er op gaan liggen, we hebben even geknuffeld en daarna ben ik naar boven gegaan. De vijfde nacht heb ik het kussen weer in de hal gelegd, maar heb ik Brando in z'n bench geknuffeld voordat ik naar boven ging en daarmee waren de problemen voorbij.

Wellicht heeft u het elders op de website al gelezen: inmiddels heb ik mijn werkzaamheden verplaatst naar een nieuw bedrijfspand. Er moest dus verhuisd worden en uiteraard hebben de heren van de B-Bende daar flink in meegeholpen. Brando heeft mij op bijna alle 'Marktplaats-verzamel-ritjes' vergezeld en toonde zich een prima waakhond. Omdat het hondenrek en de bench van Brando tijdelijk uit de auto moesten, zodat er méér spullen en vooral ook grotere spullen in de auto pasten, reed Brando noodgedwongen op de voorstoel mee. Dat was in het begin even wennen, maar al snel was Meneer de Directeur gesetteld in zijn nieuwe positie en kroop hij achter het stuur zodra ik de auto verliet. Heerlijk, zo'n verwarmde plek, als je dan weer in de auto stapt! Ook de inwijding van het nieuwe pand heeft Brando verricht. En wel letterlijk... Daarmee komt het onzekere in het karakter van Brando duidelijk naar voren: hij heeft het nodig om nieuw territorium (ook al is dat natuurlijk van de baas) te markeren, om het zich eigen te kunnen maken.

Foto: Ja, wat kijk je nou? Ik moet MIJN auto toch bewaken?

Tja en toen lag er zo ineens een pak sneeuw! Als eigenaar van een hond met zware HD sta je dan voor een moeilijke keuze. Laat je je hond strikt aangelijnd uit, uit voorzorg om overbelasting en daardoor pijn te voorkomen? Of.... kies je voor kwaliteit van leven en laat je je hond lekker genieten van de sneeuw? Ik heb voor dat laatste gekozen, omdat ik het belangrijk vindt dat Brando lol in z'n leven houdt. Het betekent wel dat ik hem goed in de gaten moet houden en dat ik de normale dosis pijnbestrijding verhoog wanneer ik denk dat Brando méér of heftiger heeft bewogen dan gebruikelijk. Als ik zie hoe intens Brando kan genieten van het rennen in de sneeuw, al dan niet samen met Bandit en Balou, of van het sneeuwballengooien samen met mij, dan ben ik er van overtuigd dat ik daarmee de juiste keuze heb gemaakt.

Foto: Brando geniet volop van de sneeuw!

Uiteraard zijn er binnen mijn roedeltje ook minder aangename momenten, momenten waarop de heren vinden dat er onderling gevochten moet worden. Hoewel de aanleiding zich meestal voordoet tussen Brando en Balou, is het al snel Bandit die zich er mee meent te moeten bemoeien en de strijd met Balou meent te moeten aangaan. Beide verraden daarmee de instabiliteit in hun karakter. Gelukkig wordt er niet vaak gevochten en zijn de heren toch nog zo toegeeflijk dat ze zich uit elkaar laten halen. Dat de aanleiding zich meestal voordoet tussen Brando en Balou is niet zo heel vreemd, het botert niet echt tussen die twee vanwege het grote verschil in karakter. Uiteraard speelt ook Brando z'n HD daarin een grote rol, hij probeert een rustig en veilig (lees: pijnvrij) wereldje om zich heen te creëren en dat is best lastig met zo'n kleine druktemaker als Balou, die zo makkelijk een inbreuk kan maken op het werelde van Brando. Toch ben ik heel vasthoudend in mijn besluit: Brando blijft bij ons en ze moeten het - onder mijn begeleiding - maar met elkaar zien te redden. En zolang de minder aangename momenten ruimschoots worden goedgemaakt door positieve ervaringen.....

Foto: Brando geniet van z'n Kerstdiner (met z'n kont op de rand van de bench...)

Eén van die positieve ervaringen wil ik nog graag met u delen. Elke ochtend als Brando uit z'n bench stapt, rekt hij zich een beetje uit, doet een paar stappen om mij heen om dan vervolgens in een spelboog te duiken. Zo af en toe beantwoord ik dit door zelf ook een spelboog te maken, om vervolgens even lekker met mijn Dikke Beer te knuffelen. Wat ik de laatste weken merk is dat Bandit en Balou óók spelbogen beginnen te maken, in hun communicatie naar mij toe!

Nóg zo'n leuke ervaring: na één van de verhuisritjes, waarbij Brando mee was geweest en Bandit en Balou thuis in de bench waren gebleven, stapten Brando en ik thuis uit de auto. Een buurvrouw die net haar hond had uitgelaten liep langs en we maakten even een praatje. Ondertussen hoorde ik Balou in z'n bench tekeer gaan en Brando ging naar binnen om op Balou te mopperen. Vervolgens kwam hij weer naar buiten, liep naar ons toe en ging weer naar binnen. Ik vertelde de buurvrouw dat Brando mij op kwam halen, omdat ik in zijn ogen Balou terecht moest wijzen. De buurvrouw keek een beetje vreemd, totdat..... Brando nóg een keer naar buiten kwam! Haar reactie: "Jeetje, hij komt je écht ophalen!"

En nog een laatste leuke ervaring: Brando en Bandit liggen af en toe samen in één mand! De eerste keer dat dit gebeurde was het 'mijn schuld', Brando liep in mijn kantoorruimte wat aarzelend rond, waarop ik hem naar zijn mand verwees. Hij aarzelde nog meer, om vervolgens toch maar in de mand te stappen. Toen ik onder het bureau keek snapte ik direct waaróm Brando zo aarzelend in de mand stapte: Bandit zat er al in! Vanmiddag was het juist andersom: Bandit kroop bij Brando in de mand en zo hebben ze samen, kont-aan-kont, een tijdje gelegen. Heerlijk om te zien!

De B-Bende bestaat uit een drietal eigenwijze Appenzeller reuen, ieder met hun eigen gebruiksaanwijzing. Drie totaal verschillende karakters, en zeker niet de makkelijksten. Toch geniet ik elke keer weer van dit 'bij elkaar geraapte zooitje'. Ik ben blij dat ik Brando in mijn roedeltje heb kunnen opnemen en hoop dat ik nog heel lang van hem mag blijven genieten!

Foto: De leden van de B-Bende in de sneeuw, vóór de deur van de nieuwe bedrijfslocatie.

© 2010 BS Sennenhonden - Meppel